Gonca Anıl

“O, dinmek bilmez bir merak ile kendini geliştirmiş,annelik makamı ile başlayan çocuk farkındalığını aile danışmanlığı ile taçlandırmış ve bütün tecrübelerini elinizde tutuğunuz bu kitaba dönüştürebilmiş nadide bir insan. İçselleştirerek okuyacağınız satır aralarında kendinizi bulacak, kimi zaman tebessüm edecek, kimi zaman hüzünleneceksiniz. Bazen anne-baba olmanın ne kadar keyifli olduğunu hissedip etekleriniz zil çalacak, bazen de çocuk yetiştirmenin ne denli sorumluluk istediğini iliklerinize kadar hissedeceksiniz. Gonca Anıl “Annelik Makamı” kitabında oldukça samimi satırlar kullandı. Duygularını paylaşmaktan çekinmedi. Çocuklarından, çocukluğundan, anne ve babasından bahsetti. Hayata bakışını anlattı. Çözüm önerilerini ve tavsiyelerini derledi. Okumaktan keyif aldığım, bir sonraki Gonca Anıl kitabını heyecanla beklememe sebep bu güzel eser için kendisini tebrik ederim. Umarım sizler de beğenir, sonraki kitapları için kendisini yüreklendirirsiniz.” -Uzm. Pedagog Dr. Adem Güneş

Annelik Makamı

Ahmet Karayün

M. Burak Olgun

Ceyda Uskan

Selma Topkara

Emrah Altuntecim

Kadir Akel

Halil Kırık

Susan Gabriel

Av. Ebru Ekşioğlu

Patricia Muradi

Derya Zünbülcan

Serkan Ertem

Osman Gazneli

Hakan Birol

Bülent Şenyürek

Erhan Tığlı

Fatma Atasaever

Nihat Uluözen

Royale Scuderion

Michelle Beckinsale

Catherine Glennie

T. Cevher Beydilli

Bethany Heitman

Niyazi F. Eres

Lütfi Şahin 

Betül Erdoğan

Remez Sason

Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuş, başlamış izlemeye. Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer kayanın etrafından dolaşıp saraya girmişler. Pek çoğu da kralı yüksek sesle eleştirmiş: “Halkından bu kadar vergi alıyor ama yolları temiz tutamıyor. Olur mu canım!” Sonunda bir köylü çıkagelmiş. Saraya meyve ve sebze getiriyormuş. Kayayı görünce sırtındaki küfeyi yere indirmiş, iki eli ile kayaya sarılmış ve ıkına sıkına itmeye başlamış. Sonunda kan ter içinde kalmış ama kayayı da yolun kenarına çekmeyi başarmış. Böylece hem kendisinin hem de kendisinden sonra geleceklerin yolunu açmış. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereymiş ki, kayanın eski yerinde bir kese görmüş. Hem de altın dolu. Bir de kralın notu varmış içinde: “Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir.” İşte engel: kocaman kaya. İşte fırsat: kayayı kenara çekmek. İşte armağan: bir kese altın. Ve işte formül: Sadece kendini değil başkalarını da düşünmek. Engeller, armağanlar değişebilir ancak formül açık ve net: Kalbin toplum için atmalı, terin toplum için akmalı. Bireysel kaygılar ancak bireysel başarılar getirir. Boyu boyunuz, ömrü ömrünüz kadardır. Ama aklınızın bir köşesinde başkaları için planlar fır dönüyorsa, kalbinizin bir yanında başkaları için hayaller köpükleniyorsa başarınız boyunuzdan da ömrünüzden de uzun olacaktır. Ve unutmayın; her engel hayatınızı daha iyiye götürecek bir fırsattır. Bu fırsat bazen kayanın altında, bazen sırtta taşınan küfenin köşe bucağında, bazen de uykusuz geçen bir gecenin sabahındadır. Kaldırırım, taşırım ve sabahlarım diyorsanız başarı sizin! Güle güle kullanın! Gelecek sayıya kadar fırsatlar peşinizi bırakmasın sevgili dostlar... Adem Özbay

Sayı 74

Genç Gelişim

Adem Özbay

Selçuk Alkan

Deniz Ağgül Güler 

Yusuf Yeşilkaya

Mahmut Açıl

Didem Metin

Abdüllatif Erdoğan

H. Kübra Ergin

Sefer Jan

Dr. Dinçer Atlı

 Derya Zünbülcan

Gonca Güvenir

Ömer Öztürk

Gülten Şenşafak

İsmail Aybars Tunçdoğan

Ayşen Edis

Mustafa Baran Gül

Lütfi Şahin

Gölgelerin Değil Hakikatin Peşinden Gidelim! Atina da önemli bir tartışma yapılırken kürsüye Demostenes çıkar; ancak dinleyiciler sürekli kendi aralarında konuşmakta, Filozofu dinlememektedirler. Demostenes, “Bir hikâye anlatıp ineceğim” der ve anlatmaya başlar: “Uzun zaman önceydi. Bir delikanlı Atina’dan Megara’ya gitmek için bir eşek kiralamıştı. Eşeğini kiraya veren adamın da Megara’da bir işi vardı, beraber yola düştüler. Konuşa, konuşa giderlerken öğle sıcağı bastırdı; biraz dinlenmek ve öğle yemeği yemek için bir subaşına çöktüler. Ama ortalıkta hiç gölgelik yoktu ve eşeğin sahibi yemeğini alıp eşeğin gölgesine sığındı. Eşeği kiralayan genç buna içerledi; “Sen çekil gölgede ben oturacağım,” dedi. Beri ki itiraz etti; “Ben oturacağım çünkü eşek benim.” Delikanlı, “Ama ben eşeği kiraladım” deyince eşeğin sahibinde “Ben sana eşeği kiraya verdim gölgesini değil” Cevabını aldı ve aralarında kavga çıktı.” Hikâyenin tam burasında Demostenes kürsüden iner ve yürümeye başlar. Dinleyiciler, “Sonunda ne oldu? Sonunu anlat” diye bağrışmaya başlayınca, Demostenes, kürsüye döner: “Sizin için çok önemli bir konuda bir şeyler anlatmaya çalıştım, dinlemediniz. Şimdi ise eşeğin gölgesini merak ediyorsunuz. Ne fikrimi söyleyeceğim. Ne de eşeğin gölgesine ne olduğunu…” Tekrar kürsüden iner ve yürür gider… Sevgili dostlar, Aynı yanlışlığa zaman zaman bizler de düşüyoruz. Hayati meselelerimiz dururken gerçekten çok ufak meselelerle zaman kaybediyoruz. Hayatımızın geçen her anında daha bilinçli, daha duyarlı, daha kaliteli olarak yaşamak zorundayız. İnsan olma sorumluluğumuz bunu bizden istemektedir. Hayatı gözlerimiz bağlanmış gibi değil her daim yeni keşifler yapma heyecanıyla dört gözle yaşamamız gerekiyor. Hayattan keyif almak, yaşamayı bir şölene çevirmek için hiçbir eksiğimiz yok. Hatalar yapmaktan, onlardan ders almaktan vazgeçmeyelim. Hiç hatasız yaşanmaya çalışılmış bir hayat hiç yaşanmamış bir hayattır. Hayatınızı yaşayın. Hem de son anına kadar keyifle, keşifle ve huzurlu. Bunu nasıl yapacağınız konusunda kararsızlığa düşerseniz her zaman kalp - beyin kardeşliğinden yardım alın. Hayatınızın güzelliği bol olsun. Adem Özbay

Sayı 76

Eric Weiner

Sait Çamlıca

T. Cevher Beydilli 

Fatma Atasever

Çetin Özbey

Özlem Kocukeli

Cemal Kondu

İsmail Koçak

Prof. Dr. Erol Özmen

Hakan Biro

Adem Suad

Emine Doğan

Uzm.Klnk.Psk. Ceyda Uskan

Deniz Taşkın

Alper Altun

Murat Tunalı

M. Cemil Özden

Lütfi şahin

Deniz Ağgül Güler

Sabır ve Gayretin Ayak İzleri Bir gün, kırlarda gezintiye çıkan bir adam, otlardan birinin dalında küçük bir koza fark etti. Koza ha açıldı ha açılacak gibiydi. Adam, bunun bir kelebek kozası olduğunu tahmin ediyordu. Böyle fırsat bir daha ele geçmez diye düşündü ve bir kelebeğin dünyayı gördüğü ilk anlara şahit olmak istedi. Saatler geçti ama kelebeğin küçük bedeni o delikten çıkmadı. Adam, kelebeğin dışarı çıkmak için çaba harcamaktan vazgeçmiş olabileceğini düşündü. Bu yüzden kelebeğe yardımcı olmaya karar verdi. Cebindeki küçük çakıyı çıkarıp kozadaki deliği bir cerrah titizliğiyle büyütmeye başladı. Böylece bir-iki dakika içinde kelebek kolayca dışarı çıkıverdi. Fakat bedeni kuru ve küçücük, kanatları buruş buruştu. Adam kelebeği izlemeye devam etti; çünkü kanatlarının her an açılıp genişleyeceğini ve narin bedenini taşıyacak kadar güçleneceğini umuyordu. Ama bunlardan hiçbiri olmadı. Kelebek, hayatının geri kalanını, kurumuş bir beden ve buruşmuş kanatlarla yerde sürünerek geçirdi. Ne kadar denese de, asla uçamadı. Sabır ve çaba… Kilitli kapıları kolaycacık açan iki anahtar. Hangi hayal sabırdan beslenmeden, hangi başarı çabayla ateşlenmeden elde edilir ki? Hikayedeki kelebek, sağlıklı bir ömür için hayata bir parça daha “çaba” borçluydu. Bu çaba sonucu bedenindeki sıvı kanatlarına ulaşacak, böylece hayata hazır hale gelecekti. Biz de sabır elbisesini kuşanmaz, gayret hurcunu omuzlamazsak bu talihsiz kelebek gibi sakat doğarız. Ne tabiat, ne iş dünyası, ne de evlilik hayatı yüzümüzde çabanın izlerine rastlamadıkça hediye vermiyor bize. Böylece buruşuk kanatlar, rengi kaçmış hayallerle kalakalıyoruz. Oysa yaşam, yüreğinde gayret ve sabrın ayak izleri olanları er ya da geç ödüllendiriyor sevgili dostlar. İçiniz rahat olsun!

Gonca Anıl

Books

Your next favorite book is out there