Luuk Gruwez

Luuk Gruwez is een schrijver die van alle markten thuis is. Verhalend proza, autobiografisch werk (waaronder Het land van de wangen), toneelteksten, columns, essays - al die genres zijn verenigd in zijn langzamerhand omvangrijke en gevarieerde oeuvre. Maar vóór alles is Gruwez dichter. Lagerwal is zijn tiende bundel en zijn zesde bij De Arbeiderspers. Dat Gruwez in de eerste plaats dichter is, betekent overigens niet dat hij in die hoedanigheid voor één gat te vangen is. In Lagerwal demonstreert hij met verve hoe stilistisch en thematisch veelzijdig zijn dichterschap zich heeft ontwikkeld. En dat in een poëzie die evenzeer opvalt door zijn ongewoon heldere en alledaagse, als door zijn sensuele en erotiserende, sierlijke en bij vlagen barokke toon.

Lagerwal

In 1996 verscheen onder de titel Bandeloze gedichten een bloemlezing uit het werk dat in de ruim twintig jaar daarvoor was ontstaan. Die bloemlezing is al een poos niet meer verkrijgbaar en in de jaren die verstreken verschenen diverse nieuwe bundels: Vuile manieren, Dieven en geliefden, Lagerwal en Allemansgek. Uit deze vier bundels is voor deze bloemlezing royaal gekozen. Wat zuiniger werd geput uit de prozagedichtenbundel Psilo. Uitgangspunt voor Garderobe vormde evenwel Bandeloze gedichten, waarvan een strenge selectie voor deze bloemlezing bewaard bleef.

een keuze uit al zijn gedichten

Garderobe

Psilo - vreemde naam, merkwaardig heerschap. De naam is ontleend aan de Psiloritis, de hoogste berg van Kreta. En Psilo zelf, waar komt die vandaan? Goed beschouwd lijkt hij van niemand en is hij van niemand. Zijn autonomie is evenwel verontrustend, want hij is voortdurend bezig zichzelf uit te vinden, zonder veel houvast. Elke dag weer is hij zich bewust van zijn nietige plek in een onmetelijk heelal. Misschien ontleent Psilo enige karaktertrekken aan zijn schepper Luuk Gruwez. En als we het dan hebben over diens ergernis over een God tegen wie hij een rechtszaak aanspant, over zijn hang naar perfectie en het inzicht dat die onmogelijk te realiseren is, zijn oeverloze melancholie, zijn verlangen naar elders en zijn evasieve neigingen, zijn pleidooi voor het recht op heimwee en zijn intieme relatie met de dood, dan zijn daarmee meteen ook een paar motieven genoemd die terugkeren in heel Gruwez' werk. Als zodanig is Psilo, hoezeer hij ook groteske en picturale trekken vertoont en hoezeer hij ook in constante ontwikkeling mag verkeren, menselijk, te menselijk. Kortom: herkenbaar. Met tekeningen van llah. Gruwez vormt een categorie op zich: hij weet illusieloosheid en troost op een heel aardse wijze met elkaar te verbinden. - Peter de Boer in Trouw

Luuk Gruwez

Books

Your next favorite book is out there