Name: Dünya Ağrısı
ISBN: 9789750721939

Ayfer Tunç

Dünya Ağrısı

cyclamen

Zindan fişkırıyor. Kelimelerin selini durduramıyor. Yüz- yıllarca susmuş da nihayet acısını çıkarıyormuş gibi an- fatıyor. Sükran'i nasıl harap ettiğini anlatıyor mesela, yillardır a, yillardır evinin yabancısı olduğunu, çocuklarına karşı sevgisizlik olmayan ama anlatması güç bir uzaklık his- settiğini ya da babasının ölüm yıldönümlerinde Atlan- tik'e gidip cebindeki son parayla tanımadığı insanlara rakı 1smarladığını, her gece babasına ölmekte geç kaldığI için küfrettiğini.

başkalarının kuyularına atar," dedi. sordu. bilir, kendi hikâyesinden sikılır." Bir gece"Hikâyeler insanı kendi kuyusundan çikarır Madenci "Başkalarının kuyulari daha mı iyi?" diye İyi diye bir şey yok. Ama insan kendi hikâyesini Kendi hikâvesinden sıkılmayı coktan gecti artik kan

nın henüz gelmediğini düşündü. Ama gelecek, mutlaka, ruh taşlaşmadıysa eğer, her günahın gömüldüğü derin- ikten çikacağı bir an gelir. Kendi günahı da, kolayca ba- ğIşlanabilecek kadar küçük günahları değil ama, hayatını zehirleyen büyük günahı hafizasının dehlizlerinde za- manını bekliyor. Bu yüzden gerekli gereksiz ne varsa an- latıp duruyor Madenci'ye. 11.. 1,

O geceden beri ikisi de kendilerini ait olduklari ga- laksiden koparak uzaklaşan, yavaş yavaş sönen birer yıl- dız gibi yalnız ve yok oluşa yazgılı hissediyorlar. Bu yüz- den anlaşıyorlar.

O da bir zamanlar erken kalkardı. Dünyadan henüz elini eteğini çekmemişken, hayat denen belirsiz ve CIva gibi akışkan şeyi halâ bir ucundan tutmaya çalışırken, oğlu üç dört yaşlarında, sarı kafalı, sevimli bir oğlanken, kızı insanı ağlatacak kadar nmasum bir çocukken, otel itibarını kaybetmemişken daha, bu yüzden iş bitmeyecek kadar çokken ve o hayatının çürü- dugünü, bir yere varmayan bu koşuşturmanın sonunda benliğinin kendisini terk edeceğini, geriye içinden yavru- su çıkmamış bir kuş yumnurtasının çıtır çıtır kırlan, ku- rumuş kabuğu kadar değersiz bir şey kalacağını kabul etmeye yanaşmazken sabahtarı erkenden gözünü açardı. Yine de Sükran ondan önce kalkmış, camları açıp evi havalandırmıs, kahvaltıyı hazırlamış, Özgür'e ekmek kı- zartıp tereyağı sürmüş olurdu.

O bu yaşama inadinin çok saçma oldugunu duşunur- ken Şükran berbat hayatından şikâyet etmeyi aklıma bile getirniyordu. Hayatı çözmüş, kabullenmişti çünkü, ha- yat böyle bir şeydir, eziyettir, sikıntidır, dertler bütünüdü, kaderin en sevdiği şey oyundur, felek kahpedir ve kahpe felekle, oyunbaz kaderle kavga etmenin bir faydası yoktur. Her şeye yetişiyordu Şükran, yorulmak nedir bilmi-

ter. Babasının bu sözünü her hatırladığında kendine han- gi yolu diye soruyor. Hayat başı sonu belirsiz, bulut gibi dağınık, ansızin yön ve biçim değiştirme yeteneğine sahip bir şey. Hayat tanımlanamayan bir şey. Hatta belki sadece bir fikirdir hayat, daba ötesi değildir. Böyle tanımsız bir bulutta nasıl bir yol olabilir ki? Hem bir yol bulabilse önce kendi giderdi arkasında izini bile bırakmadan.

Sükran Mürşit' ten henúz nefret etmiyor, onu hâli seviyor. Ama Mürşit bu sevginin içinde bir yerde tasas. tiğnı, artik canlı olmadığını biliyor. Şükran onu çok eski- de kalmış bir hatırayı sever gibi seviyor artik. Karısının ona duyduğu kırgınlık yillar içinde bir tür hissizlige do- nuştü. Gece uyanıp göz göze gelmeleri sayılmazsa arala- rinda bir duygu alışverişi kalmadı.

Karısını seviyor. Yalan değil, hakikaten seviyor, oğlu- nu ve kızını da. Ama onlara duyduğu sevgi kavanozda bir cenin sanki. Kalbinden parmaklarına kadar bütün unsurlarıyla tamam; ama ölü.Ne zaman öldü bu şey, ölü mü doğdu, niye böyle diye soruyor kendine. Bazen bildiğini düsüniiyor dut 1

1 Keden ner geçen gun ederi n AI Ild eT1 her eçen gün artıyor. Keske karımın sevgisini minnetle kabul edecek ka- dar normal bir adam olabilseydim diye düşünüyor. Ama her sabah alıp başını gitmek niyetiyle uyanıp ancak iki yüz metre gidebilen, gecelerini puslu ve soğuk bir gök- yüzünün altında, kederinden ölecek bir madenciyle rakı içerek geçiren ve kendi ölümünü hayal ederek zamanını tüketen br adama normal denemez. Ruhu kanser oldu coktan ama ölemiyor, bedeni içtiği onca sigara ve içkiye rağmen öküz gibi sağlam.

Mürşit kızının mutlu olup olmadığını bilmiyor. Ba- zen acaba gerçekten mutlu mu diye kendine soruyor. Ama sorusu hiçbir yere değmeyen, havada asılı kalmış bir nesneye benziyor. Kiziyla arasında zor, çözülmemiş bir şeyler var. Sormaya korkuyor, kurcalarsa gene hakS1Z çikacak. Hep haksız çkıyor.

bir duvara bakıyor. Bu hayat, ailemin benim berbat ettiğim hayatı bu- aiine kadar vürüdüyse ve hâlâ yürüyorsa Şükran'ın saye- sinde diye düşündü, hayat tasavvurlarımız birbirine uy- madı Şükran; ama bu senin kabahatin değil, senin talih- sizliğin.

çok kısa boylu, omuzları dar, göğüs kafesi öne çkık. Gi- zel güzel büyürken toprağı bozulduğu için büyümeşi durmus, güdük kalmış bir ağaca benziyor. Çocukken ona Kibar Abi derdi. Babası hastalandığı

dönüşünü kabullenmesi gerekiyordu. Kendini ikna et. mesi, mutluluk diye bir şeyin varlhğına inanmadığı halde burada kuracağı hayatın kendini mutlu edeceğine inan. ması gerekiyordu. Artik gidemeyeceğini anlayınca bu da iyi bir hayat olabilir demişti, neden olmasın, çeşit çeşit iyi hayat var. Hem her şeyi yoluna koyduktan sonra, bu- rada da iyi bir hayat yaşayabilirim. Iyiden kastı anlamlı bir şeydi, refah bolluk sefa filan öyle şeyler değil. Nasil bir anlamdı bulmak istediği, neye dairdi, bir fikri yoktu gerçi ama elde ettiğinde işte bu diyeceğini sanıyordu. Olmadı. Bugüne kadar hiçbir şey için işte bu dediği bir an bile yaşamadı. Kibar ona Miiroit

Kurduğu kısacık hayalde Şükran "Gidiyorum," di- ror, gidiyor, ardında uçurum gibi bir boşluk brakıyor. Vürşit bu boşluğa bir şey koyamıyor. Istediği şey Şük- ran'in gitmesi değil. Başa dönmek istiyor o, en başa, oto- büse binip İstanbul'a gittiği ilk güne. Hayatını yeniden yazmak istiyor, olmadı bu deyip yazdığI saytaları buruş- turup atmak, baştan başlamak. Bunun mümkün olma- ması çok acı. Åşk olmanın planlanabilir bir şey olduğunu san- makla yanlış yaptığını biliyor. Şükran'la mutlu olunabi- lir, zamanla ona âşık olunabilir demişti. Oysa öyle bir şey yokmuş, aşk bir yildırımmiş, şanslıysan çarpılırmışsın, değilsen yanındakinin başına düşermiş. Beklediği yıldırımın başına düşeceğini zannederek evlendiği gün, içinde sadece hafif bir kıpırtı hissedince aşkın bundan çok daha fazla bir şey olduğunu anlamalıy- di. Anladı aslında; ama anladığı şeye inanmak istemedi. Inanırsa ailesini yüzüstü bırakıp gitmesi gerekirdi. Ne gidecek cesareti vardı ne de vicdanı elverirdi buna, o da 33

anlamazdan geldi. Hayatı yürütmenin en kolay yolu bu diye düşünüyor şimdi, anlamazdan gelmek, görmezden gelmek, duymazdan gelmek. Hayatı böyle devam ettirebi- liyor. Olmuşları olmamıs farz ederek va da tam tersi. 

konu komşu, uzak yakın akrabalar, UN diği kişiler. Kimse susmuyordu, herkes ona yapması ge- reken şeyleri söylüyordu. Yeterince sevinçli görünmediği için Şükran tarafindan mutfağa çekilip azarlanıyordu, kz kardeşleri ve uyuz kocaları tarafundan ayıplanıyordu, kayınbiraderi ve karısı tarafından küçümseniyordu. Asit- li sözlerin yağmuru altındaydı1. Kendini eriyormuŞ, damla damla akıp gidiyormuş gibi hissediyordu, içinden bağır- mak geliyordu, halimi görmüyor musunuz? Garip bir şey oldu, mutluluğa ve sevince dair zaten Ken- pek kuvvetli olmayan duygularını kaybetti birden. Ken- dini gezegenin dişına düşmüş, kaybolmuş gibi hissetti. 34

Sanki evine çok uzaktan, dünyanın dışında bir yerden bakıyordu; bu aşırı sevinci, tuhaf heyecanı anlayamıyor- du. Mutuluğu yaşama yeteneği olmayan, insan formun- da bir yabancı madde olduğunu düşündü o an. Buruştu- rulmuş bir kâğıt, kurumuş bir odun parçası, paslanmış işlemeyen bir motor gibi bir şey, böyle ruhsuz, hissiz, hareketsiz.

1Il DII ranat- boyle ayak işlerine Koşturmaya alişik, Dun( svzlık duymuyor. Bu düzeni o kurmadı. O kursa böylesi- ni kurmazdı zaten. Ama artik ne değistirmeye gucu var Ehe yikmaya. Yillardan ona kalan seyleri bikkınlıkla sür- dürmeye çalışıyor sadece. Kih