Name: Dantonun Ölümü
ISBN: 9786054465132

Georg Büchner

Dantonun Ölümü

Yaren

"Özgürlük heykeli henüz kalıbına dökülmedi, fırın yanıyor, hepimiz parmaklarımızı yakabiliriz bu arada." 

"Ben mola vermek nedir, biraz değişiklik nedir bilmem. Ben her zaman tek bir şeyim; sürekli bir özleyiş ve kavrayış, bir coşkunluk, bir akış..." 

"İleriye doğru koşan bir kitlenin ortasında durup kalan birisi kitlenin karşısına çıkmış kadar direnç gösterir, arada ezilecektir." 

"Bu düşünceden neden kurtulamıyorum? Kanlı parmağıyla hep oraya, oraya doğru işaret ediyor. Üstüne istediğim kadar bez sarayım, kan hep aradan bir yolunu bulup akıyor. İçimde diğerini kandıran nedir, bilmiyorum." 

"Tek bir teliyle hep aynı sesi çıkartan zavallı bir enstrüman olmak! Dayanılır gibi değil!" 

"Bizim yaratılışımızda bir hata yapılmış, bizde bir şey eksik, adını koyamıyorum ama onu birbirimizin bağırsaklarından çekip almayacağız, neden bunun için karınlarımızı deşelim?" 

"Yaşam süresinin birazcık kısaltılması iyidir, ceket fazla boldu, bedenimiz onu dolduramıyordu. Yaşam bir hicviye olacak, bundan böyle kimin elli ya da altmış şarkılık bir destana soluğu ve zihni yeter?"

"Kuklalarız biz, bilinmeyen güçler tarafından oynatılan; biz kendimiz değiliz! Ruhların çarpıştığı kılıçlarız!" 

"İnsanlığın adımları yavaştır, her biri yüzyıllarla sayılabilir ancak her birinin arkasında kuşakların mezarları vardır." 

"Hayat benim için bir yük, beni ondan kurtarabilirsiniz, zaten sırtımdan atmaya çalışıyorum." 

"Giyotini beklemek çok can sıkıcı oldu, o iş için bu kadar uzun beklemek! Zihnimde belki yirmi kere yaşadım. Bir cazibesi de kalmadı artık, sıradan bir şey oldu."

"Bu delikten çıkacağız, başka bir deliğe girmek için. Ben en genişine, dünyaya; o en darına, mezara." 

"Hiçlik intihar etti, yaratılış onun yarasıdır, biz onun kanının damlalarıyız, dünya da içinde çürüdüğü mezar." 

"Ölümde umut yok, o sadece çürümenin daha basit bir biçimidir, yaşamsa daha çapraşık, daha organize bir biçimi, aradaki tek fark bu. Ama ben tam da çürümenin bu biçimine alışmışken şeytan bilir öteki türüyle nasıl başa çıkarım?"

Fransız devrimini başlatan grubun idam edilmesini konu alıyor. Kitapta söylendiği gibi halkın açlığını giyotinden akan kanla tatmin etmeye çalıştılar. Dili bazı yerlerde süslü olsa da anlaşılırdı. En çok Camille'yi sevdim, en çok Fabre'ye üzüldüm. "Ben iki kez öldüm." deyişini unutmayacağım. 