Name: Gönüllü Yalnizlik
ISBN: 9786058108639

Olivier Remaud

Gönüllü Yalnizlik

"Ormanın derinliklerinde bir kulübe inşa etmeyi hayal etmemiş olan kimse var mıdır?"

Olivier Remaud'un çok zamandır kitaplığımda bekleyen "Gönüllü Yalnızlık" kitabı, tek başıma çıkacağım tatil için kitap seçmek üzere kitaplığımın karşısına geçtiğimde resmen bana bağırdı; "tabii ki ben de seninle geliyorum" diye. Bir gönüllü yalnızlık deneyimi olan bu tatilde okumak için daha iyi bir kitap olamazdı sanırım gerçekten.

Remaud, seçilmiş yalnızlığın itkilerini ve sonuçlarını didikliyor, bunu da büyük ölçüde Henry David Thoreau'nun yaptıkları ve yazdıkları üzerinden yapıyor. Kitabın yalnızlığın daha "bireysel" boyutuna odaklanan ve konuyu psikolojik açıdan ele alan ilk yarısı bana daha ilginç geldi. İkinci yarıda ise inzivanın aslında toplumdan kopmak anlamına gelmeyebileceğini daha siyasal / sosyolojik bir yerden temellendiriyor yazar.

Epey ilginç, kafa açıcı sorular soruyor, bolca da ilginç alıntıyla besliyor. Mesela şu Rainer Maria Rilke cümleleri: "Zorunlu olan tek bir şey var: Yalnızlık. Büyük içsel yalnızlık. Kendi içinde yol almak, saatlerce kimseyle karşılaşmamak, erişilmesi gereken nokta bu. Yetişkinler koşuşturup dururken, onlar çocuğun gözüne büyük ve büyükler ilgilendiği için de önemli gözüken meselelerle uğraşırken ve çocuk onların ne yaptığını hiç mi hiç anlamazken yalnız kalan çocuk gibi yalnız olmak."

Mümkün mü böylesi bir yalnızlık? Şayet mümkünse iyi gelir mi acaba insana? Yalnızlık bu tür bir belirsizlik alanıyla beraber mi gelmelidir?

Cevabı bilmiyorum ama bunlar üzerine düşünmesi pek leziz konular bence. Kitaptaki bir diğer alıntılanan isim olan Montaigne'e kendi pozisyonumu daha yakın buldum: "Hepimiz, yalnızca bize ait olan, apaçık bir arka odaya sahip olmalıyız, orada gerçek özgürlüğümüzü, temel inzivamızı ve yalnızlığımızı kurabiliriz. Orada yabancılarla hiçbir iş ilişkisine ya da iletişime girmeden kendimizle o her zamanki çok özel söyleşimizi sürdürebiliriz."

Yazarın tarifiyle "sağduyunun aksine çapraz giden bir patikaya sapmamamızı öğütleyen 'solduyu'yu" işitmemiz, arka odalarımıza sahip çıkmamız dileğiyle diyerek bitiriyorum. Yalnızlığıyla derdi olanlar yahut onu kucaklayanlar - herkes için çok malzeme var bu kitapta. İyi ki okudum. 

Eylül Görmüş

"Ormanın derinliklerinde bir kulübe inşa etmeyi hayal etmemiş olan kimse var mıdır?"

Olivier Remaud'un çok zamandır kitaplığımda bekleyen "Gönüllü Yalnızlık" kitabı, tek başıma çıkacağım tatil için kitap seçmek üzere kitaplığımın karşısına geçtiğimde resmen bana bağırdı; "tabii ki ben de seninle geliyorum" diye. Bir gönüllü yalnızlık deneyimi olan bu tatilde okumak için daha iyi bir kitap olamazdı sanırım gerçekten.

Remaud, seçilmiş yalnızlığın itkilerini ve sonuçlarını didikliyor, bunu da büyük ölçüde Henry David Thoreau'nun yaptıkları ve yazdıkları üzerinden yapıyor. Kitabın yalnızlığın daha "bireysel" boyutuna odaklanan ve konuyu psikolojik açıdan ele alan ilk yarısı bana daha ilginç geldi. İkinci yarıda ise inzivanın aslında toplumdan kopmak anlamına gelmeyebileceğini daha siyasal / sosyolojik bir yerden temellendiriyor yazar.

Epey ilginç, kafa açıcı sorular soruyor, bolca da ilginç alıntıyla besliyor. Mesela şu Rainer Maria Rilke cümleleri: "Zorunlu olan tek bir şey var: Yalnızlık. Büyük içsel yalnızlık. Kendi içinde yol almak, saatlerce kimseyle karşılaşmamak, erişilmesi gereken nokta bu. Yetişkinler koşuşturup dururken, onlar çocuğun gözüne büyük ve büyükler ilgilendiği için de önemli gözüken meselelerle uğraşırken ve çocuk onların ne yaptığını hiç mi hiç anlamazken yalnız kalan çocuk gibi yalnız olmak."

Mümkün mü böylesi bir yalnızlık? Şayet mümkünse iyi gelir mi acaba insana? Yalnızlık bu tür bir belirsizlik alanıyla beraber mi gelmelidir?

Cevabı bilmiyorum ama bunlar üzerine düşünmesi pek leziz konular bence. Kitaptaki bir diğer alıntılanan isim olan Montaigne'e kendi pozisyonumu daha yakın buldum: "Hepimiz, yalnızca bize ait olan, apaçık bir arka odaya sahip olmalıyız, orada gerçek özgürlüğümüzü, temel inzivamızı ve yalnızlığımızı kurabiliriz. Orada yabancılarla hiçbir iş ilişkisine ya da iletişime girmeden kendimizle o her zamanki çok özel söyleşimizi sürdürebiliriz."

Yazarın tarifiyle "sağduyunun aksine çapraz giden bir patikaya sapmamamızı öğütleyen 'solduyu'yu" işitmemiz, arka odalarımıza sahip çıkmamız dileğiyle diyerek bitiriyorum. Yalnızlığıyla derdi olanlar yahut onu kucaklayanlar - herkes için çok malzeme var bu kitapta. İyi ki okudum. 

Gönüllü Yalnizlik

Reviews