Stanisław Lem

Eden. (Wyd. 4.)

Six men crash-land on a planet in another solar system and, in an attempt to communicate with its inhabitants, they encounter violence and human cruelty

Eden

Tomasz

Czytałem ją po Solaris, które bardziej mi się podobało.
Na plus:
➕ 6 bohaterów, ich działania, współpraca
➕ trochę archaiczna-nowoczesna technologia i taki sam język
➕ ogólne przesłanie powieści
➕ brak antropocentryzmu
➕ jak zauważyłem po przeczytaniu posłowia - zaradni naukowcy nie radzą sobie z Kontaktem
➕ zakończenie ❤️
Na minus:
➖ rozwlekłość. Nie zrozumcie mnie źle - w Solaris też były długie opisy, ale tutaj wynudziłem się niemiara. I nawet liczne nowe obiekty odkrywane przez podróżników nie zachęcały do zbytniego wyobrażania ich sobie
➖ obcy i trochę "geocentryzm"(?) - po wspaniałym Obcym w Solaris (i stacji kosmicznej, układzie dwóch gwiazd) miałem nadzieję na kontynuację tego w Edenie. Jak się okazuje Eden zupełnie przypadkowo jest Ziemią. To znaczy jest tam tlen, więc bohaterowie radośnie (jak w "Prometeuszu") paradują bez ograniczeń, wodę czerpią z jakichś źródełek, w drugiej połowie autor przyznaje, że dzień jest krótszy niż na Ziemi. Mimo to bohaterowie używają normalnie zegarków i normalnie 24-godzinnego czasu (co w sumie można jakoś racjonalnie wyjaśnić, ale przez pierwszą połowę raziło).
➖ film w aparacie - jak pisałem wyżej, zaliczyłbym to do plusów, ale jednak trochę rzuca się w oczy ;)
➖ nudny środek - jak ktoś pisał wcześniej - wystarczyłby sam początek i wspaniały koniec.
Podsumowując - warto się "przemęczyć" przez środek choćby po to, by poznać zakończenie :) No i jednak to jest Lem!